Վերլուծություն
Այս պատմվածքում ինձ համար գլխավորը գաղափարը այնն էր, որ հայ մուկը տարբերվում էր բոլորից իր խելացիությամբ, քաջությամբ և մարտունակությամբ: Նա իմացել է իր գլխի գալիքը և նախօրոք պատրաստվել էր մարտնչելու։ Ու դարձավ առաջինը, ով հաղթեց օձին: Սա, մեզ` հայերիս բնորոշ է, չհանձնվել և ինչքան էլ ուժերը լինեն անհավասար պայքարել և գնալ դեպի հաղթանակ:
Ինձ համար շատ հետաքրքիր եր այս հատվածը`
Ծիրանի կենտրոնում գտնվում է մի կարծր կորիզ: Այդ կորիզն առերեւույթ շատ պինդ է, բայց կարծր կեղեւի տակ հանգչում է սիրտը, որ նուշի նման է: Վերցնում ես մուրճը, կոտրում ես ծիրանի պինդ կորիզի կեղեւը, հասնում ես սրտին, եւ քանի որ այն նուշի նման է, դնում ես բերանդ ու ծամում, հետո հանկարծ անախորժ համ ես զգում:
Վերգինե Խաչատրյան 