***

Սպասողներ կան ինչ-որ տեղ դեռ ինձ,

Ինչ-որ տեղ արդեն հեռավոր հուշ եմ:

Մեկի համար դեռ ամռան թեժություն,

Իսկ մեկի համար աշնան մշուշ եմ…

Բայց թե, ի՞նչ արած, ինչքան չլինի,

Ինձ ամենից լավ ես եմ ճանաչում

Եվ ասում եմ, որ բոլորն իմանան.

-Իրիկնաժամի մղեղների մեջ

Ծարավ կալվորի դատարկված կուժ եմ:

Վերլուծություն՝

Այս բանաստեղծության ասելիքն այն է, որ մենք ամեն մի պատմության մեջ մեր դերն ունենք: Մեկի կյանքում վատն ենք, մեկի կյանքում լավը: Պետք է պարզապես համակերպվել այն մտքի հետ, որ միշտ և բոլոր դեպքերում լավը չենք լինելու:

***

Մերոնք նստել են իրիկնահացի:

Տատս շերեփով բոլորին հերթով

Վարձն ես հատուցում՝ օրվա արածի:

Նստել են նչանք լուռ, առանց բառի

Եվ փչում են, որ ապուրը սառի:

Նստել են…մենակ ես եմ բացակա:

Եվ տատն ասում է.

-Ուշացավ: Ոչինչ: Ուր որ է կգա:

Եվ պապն ասում է.

-Օրհնվի ճամփան, օրհնանքս վկա,

Լավ կանի՝ չգա,

Մեր գերդաստանի պատվիրակն է նա

Լույս աշխարհի մեջ,

Ուր սիրտը կուզի, թող այնտեղ գնա,

Նա էլ որ եկավ, նորից կմեռնենք,

Լույս աշխարհում մեզ հիշող չի մնա:

Վերլուծություն՝

Այս բանաստեղծության ասելիքն այն է, որ կյանքում լինում են տարբեր իրավիճակներ, երբ մենք բացակա ենք, բայց մեզ կա սպասող մեկը,  ով վստահ է, որ մենք ուշացած, բայց կգանք: